Rozdział 2 - Nie mogę uwierzyć że to zrobiliśmy!

Obudziliśmy się następnego ranka i zaczęliśmy przygotowania do Banku Gringotta. Ja sam nie przebierałem się, gdyż miałem być sobą, więc usiadłem z tyłu i obserwowałem Hermionę, która bawiła się swoim nowym wyglądem. Ron skończył swoją przemianę z brązowymi włosami i bez piegów, która była perfekcyjna choć prosta. Gdybym nie widział go przed przemianą, nie rozpoznał bym go. Włosy Harry'ego zamieniły się w blond a oczy stały się niebieskie. Hermiona natomiast rzuciła urok na jego okulary, aby sprawić że będą niewidoczne. Następnie, ale nie na końcu, Hermiona użyła odbicia w garnku, by zmienić swój wygląd. Lubiłem Harry'ego jako blondyna w niebieskich oczach. Będziemy uchodzić za bliźnięta.

Patrzyłem jak odwróciła się do mnie i nieśmiało się uśmiechnęła.

- Więc... Jak wyglądam ? - zapytała mnie.

Odpowiedzenie na to pytanie zajęło mi trochę czasu. Po prostu miałem słów na to jak pięknie wyglądała. Natychmiast pomyślałem o naszej przyszłości.

- Wyglądasz nieziemsko. - Zatrzymałem się na kilka minut aby pozbierać moje myśli.

- Ron, Ty będziesz Marcusem Flintem, Harry, Ty będziesz Adrianem Pucey a Ty Hermiono, będziesz moją dziewczyną Astorią Greengrass - Hermiona zarumieniła się na te słowa, a reszta skinęła głowami w potwierdzeniu.

Podszedłem do łóżka i wciągnąłem mój plecak na kolano. Po tym jak zanurzyłem w nim moją rękę, wyciągnąłem z niego trzy zestawy podróżnych szat i rzuciłem je do każdego z nich.

- Włóżcie je, jeśli chcecie przeobrazić się na czystokrwistych. Musicie wyglądać jak milion galeonów. - Zakończyłem chichocząc.

Czekałem cierpliwie aż skończą się przebierać przed wyjściem na zewnątrz. Wziąłem torbę Hermiony i włożyłem ją do mojej własnej przed rzuceniem na nią zaklęcia zmniejszającego, po czym wsunąłem ją do mojej kieszeni. Chwyciliśmy się za ręce i wchłonęła nas nicość.

Otworzyłem oczy i rozejrzałem się. Byliśmy na Diagon Alley. Zwróciłem się w kierunku Banku Gringotta, po czym spojrzałem na moich towarzyszy i rzekłem.

- Nic nie mówcie i nie zwracajcie na siebie uwagi, chyba że dam Wam znak. Jeśli ktoś coś do Was powie to w konieczności kiwnijcie głową.

Po 49 stopach dotarliśmy do recepcji Gringotta. Zatrzymałem się, by upewnić się, że za mną są obecni moi „skrzydłowi”. Odkaszlnąłem, by zwrócić uwagę goblinów.

- Chciałbym wejść do skrytki Bellatrix Lestrange. - Powiedziałem poważnym tonem, co wyszło mi całkiem nieźle.

Jeden z goblinów zamrugał i złapał mój wzrok.

- Identyfikacja? - zapytał.

Wyciągnąłem różdżkę z mojej kieszeni i skierowałem ją ku niemu. Patrzyłem jak jego długie, cienkie palce wyrwały mi ją z dłoni. Studiował ją, po czym wyrzucił z siebie westchnienie.

- Tędy panie Malfoy. - Powiedział chwytając latarkę i kierując się do wejścia prowadzącego ku podziemnym skrytkom.

Cały czas zastanawiałem się, jak niby mieliśmy szukać horkruksa z oddechem goblina na szyjach? Może powinniśmy zapytać o odrobinę prywatności albo może użyć na nim imperio czy coś. To były moje stałe myśli od kiedy zbliżyliśmy się do skarbca mojej ciotki. Patrzyłem jak goblin idzie na przód z dzwonkiem, chcąc uspokoić smoka. Obserwowałem jak umieszczał swoją dłoń na krypcie, aby ją otworzyć. Moje oczy rozszerzyły się, kiedy zobaczyłem co było w środku. Nie dla tego, że to był nowy widok dla moich oczu, tylko dla tego, że uświadomiłem sobie jak trudne będzie znalezienie horkruksu.

Zbliżyłem się do moich towarzyszy i razem ruszyliśmy do wnętrza skrytki.

- Nie dotykajcie niczego. Na każdą rzecz rzucone jest zaklęcie gemino, które pomnoży wszystko czego dotknie ktoś obcy - skinęli głową, oznajmiając że zrozumieli.

30 minut zajęło nam przesianie wszystkich kosztowności znajdujących się w krypcie. Zauważyłem, że goblin zaczął stawać się coraz bardziej podejrzliwy. Nie zważałem na to, że przycisnął swoją dłoń do ściany.

- Tutaj! -usłyszałem głos Harry'ego i szybko odwróciłem się w jego kierunku. Wskazywał na kielich który miał znak Hufflepuffu.

Szybko wspiąłem się na drabinę aby dosięgnąć do półki na której był umieszczony, i szarpnąłem go, zanim zeskoczyłem na dół i poczułem ziemię pod nogami. Kierując się do wyjścia usłyszeliśmy ryk. Nagle goblin który nam towarzyszył zaczął krzyczeć.

- Złodzieje ... złodzieje! - powtarzał bez przerwy.

        Złapałem Hermionę za rękę i zaczęliśmy biec schodami na drugie piętro krypt. Goblin który nas gonił wyglądał jak frytka, smok zdecydował się zionąć ogniem. Wszystko wokół nas eksplodowało, odłamki muru były wszędzie.

Rozdział 1 - Mój punkt zwrotny

Chodziłem w tą i z powrotem po moim ogromnym pokoju.  Cały wystrój tego miejsca był w stonowanych odcieniach zieleni, nawiązującej do Slytherinu. Podłoga i meble wykonane były z mahoniowego drewna. Naprzeciwko mnie znajdowało się ogromne okno. Ponura pogoda powodowała, że czułem się coraz gorzej. Jeszcze przed chwilą podsłuchałem rozmowę ciotki z ojcem.  Śmierciożercy złapali ICH. Złapali TE osoby, które szukał Czarny Pan. Modlę się w duchu, aby wśród nich nie znalazła się Hermiona. Jedyna osoba, którą darzę nieposkromionym uczuciem.

Niespodziewanie do moich uszu doszedł dzwonek do drzwi. W momencie ruszyłem w ich kierunku. W połowie drogi, tanecznym krokiem wyprzedzili mnie ojciec wraz z Bellą.

- Nie tak prędko, Draco. – syknęła Bella. Jej ton głos powodował ciarki na moim ciele. – Pomożesz nam.

Ojciec popchnął mnie w kierunku jednego z wielu pokoi. To była ona. Hermiona. Siedziała związana jakąś grubą liną wraz z Potterem i Weasleyem.

- TO ONI? – usłyszałem krzyk ciotki. Powoli zbliżałem się do nich udając, że próbuję się upewnić. Twarz Pottera dziwnie była zmutowana, Weasley miał wiele siniaków a z twarzy Hermiony lała się krew.

- To nie oni. – Odpowiedziałem jak najpewniejszym głosem.

- Jesteś pewny? Musimy mieć pewność. Inaczej zabije nas wszystkich. – odezwała się tym razem matka.

- Tak. Chodzą razem ze mną do Slytherinu, widzimy się codziennie. Nie wiem co za idiota ich złapał. Straciliście tylko czas. – skłamałem po raz kolejny. Nie miałem innego wyboru. Musiałem ich chronić. 

Nie czekałem długo. Już po kilku sekundach Bellatrix ruszyła ku tym, co ich znaleźli, miotając w nich najróżniejszymi zaklęciami. Podbiegłem do Trójcy, wyrwałem torebkę Hermiony i używając Accio wyciągnąłem z niej nóż. Liny oplatające ich ciała opadły. Złapałem Granger za rękę i wybiegliśmy z budynku. Będąc poza domem złapałem ich za ręce i przeteleportowałem w jakieś bezpieczne miejsce.

- Dlaczego to zrobiłeś? Dlaczego nas nie wydałeś? Przecież wiedziałeś, że to my. – zapytał Harry.

- Ja… - zająkałem się. Nie znam prawdziwego powodu mojego czynu. – Mam dość takiego życia. Od kilku lat żyje tak, jak to by chcieli moi rodzice. Jako Śmieriożerca miałem im pomóc i dobrze się bawić! Tak! Tą decyzją zrujnowałem sobie życie! Przez ten cały czas widziałem jedną drogę – zło. Teraz widzę drugą… Walkę! – po tych słowach mój wzrok spoczął na towarzyszach. Wszyscy mięli zszokowane miny.

- Harry… Chyba nie chcesz mu pozwolić od tak szukać z nami horkruksów? – zapytał Ron. – To kłamca! Pewnie jak zwykle wymyślił jakąś bajeczkę. Wierzycie mu?Hermiona podeszła do mnie i złapała mnie za rękę.

- Tak. – odpowiedziała pewnie. – Już od pierwszego roku w Hogwarcie byliśmy razem. Ufam mu.

- CO!? – wykrzyczał Ron. – On Cię wyzywał od szlam! Uprzykrzał Ci życie i upokarzał przy każdej okazji!- - Musiał zachować pozory! Dobrze wiedziałam że tak nie myśli. Myślicie że życie w kłamstwie było dla nas łatwe!?

- Dlaczego nam nie powiedziałaś? – wtrącił się do rozmowy Harry.

- Wiedziałam jak zareagujecie. Wiedziałam też, że w końcu dowiecie się sami.

- PRZESTAŃCIE OKEJ! – próbowałem sprowadzić ich na ziemię. Rozumiem że to był dla nich szok, ale… To Miona będzie wybierać kogo będzie lubić a kogo nie. Mimo to byłem naprawdę szczęśliwy z tego, że nie wstydziła się naszego związku. 

– Proponuje rozłożyć namiot, i póki co rozłożyć się tutaj.

Znajdowaliśmy się na małej polanie, w środku buczyny. Wokół nas były tylko i wyłącznie drzewa. Po środku było miejsce na rozpalenie ogniska. Często bywałem tu na biwakach, gdy byłem mały.

- Okej. – zgodzili się.Harry, Ron i Hermiona rzucali zaklęcia by zabezpieczyć nasze obozowisko. Ja rozpaliłem ognisko i rozłożyłem namiot, wcześniej wyjęty z torebki Hermiony.

- Dziękuję – usłyszałem cichy szept w okolicy mojego ucha.

- Nie ma za co, Hermiono. – Zwróciłem się ku dziewczynie i przytuliłem ją do swojego ciała.

***

Podczas tej godziny dowiedziałem się więcej niż myślałem. Harry miewa dziwne sny, i może wchodzić do świadomości Voldemorta. Poszukujemy horkruksów, które trzeba zniszczyć by zabić Czarnego Pana. Jednym z nich był dziennik, drugim pierścień. Z tego co dowiedział się Wybraniec, kolejny znajduje się w Banku Gringotta. W skrytce osoby, której bym się w życiu nie spodziewał. W skrytce mojej własnej ciotki… W sakrbcu Bellatrix Lestrange.

Prolog

Już pierwszego dnia Draco i Hermiona ''spadli'' na siebie. Jedynym problemem był ich tajny związek. Zbliża się koniec wojny, kiedy Czarny Pan zyskuje nowych zwolenników, a Draco odwraca się od swojej rodziny by być z Hermioną. Jak będzie biegło ich życie po zakończeniu wojny?